K 1

Zawodnicy Ośrodka Sztuk Walki startują w formule K 1 w ramach zawodów organizowanych zarówno przez Polski Związek Kickboxingu jak i przez ISKA Poland

 

K-1 - założona w 1993 roku japońska organizacja promująca walki kick-boxerskie na zmodyfikowanych zasadach kick-boxingu wzbogaconych o techniki z innych stylów (stąd też często w materiałach promocyjnych K-1 zwana jest nowym sportem walki). Jednym z głównych założeń, które legło u podstaw powstania organizacji było umożliwienie rywalizacji przedstawicielom różnych sztuk i sportów walki. Dziś na ringach K-1 występują przede wszystkim zawodnicy kick-boxingu, boksu tajskiego, karate i boksu.

Tradycyjnym formatem w jakim walczą zawodnicy jest cykl K-1 World Grand Prix (bez limitów wagowych), na który składają się regionalne turnieje eliminacyjne oraz będący zwieńczeniem sezonu coroczny Finał K-1 World Grand Prix. W 2002 roku wprowadzono kategorię do 70 kg (K-1 MAX), a w 2008 roku kategorię do 60 kg. Zawodnicy poniżej 20 roku życia rywalizują w turniejach K-1 World Youth. Oprócz tego na całym świecie organizowane są turnieje na licencji K-1 (tzw. K-1 Fighting Network) w założeniu będące rezerwuarem talentów dla powyższych serii (np. rozegrany w 2008 roku w Warszawie K-1 Europe MAX GP czy K-1 Scandinavia). Od 2007 roku K-1 organizuje również walki o tytuł mistrza świata w kategoriach ciężkiej i superciężkiej.

Zasady walki

Reguły K-1 w ciągu lat ewoluowały, jednak generalnie określić można je jako połączenie zasad pełnokontaktowego kick-boxingu i boksu tajskiego.

Kwestie techniczne

Zawodnicy rywalizują w kwadratowym ringu o wymiarach 6,4 x 6,4 m. Obowiązkowy sprzęt ochronny stanowią rękawice bokserskie, ochraniacz na krocze oraz ochraniacz na zęby.

Walka trwa 3 rundy po 3 minuty (gdy sędziowie nie są w stanie wyłonić zwycięzcy mogą zarządzić 1 lub 2 rundy dodatkowe) lub rzadziej 5 rund po 3 minuty (w tym wypadku, gdy sędziowie nie są w stanie wyłonić zwycięzcy ogłasza się remis). Możliwe rozstrzygnięcia to: nokaut (KO), nokaut techniczny (TKO), wygrana przez decyzję sędziów, remis lub uznanie walki za nieodbytą. Trzy nokdauny w jednej rundzie oznaczają nokaut.

Co do odmienności zasad w walkach turniejowych patrz: K-1 World Grand Prix.

Dozwolone techniki

Walka toczy się wyłącznie w "stójce" (zakaz walki w parterze). Dozwolone są wszelkie ciosy bokserskie (plus uderzenie obrotowe grzbietem pięści, ang. backfist) oraz kopnięcia (w tym kolanem). Pole rażenia to zarówno głowa, korpus, jak i nogi przeciwnika.

Klinczowanie jest dopuszczalne, pod warunkiem, że ma na celu zadanie ciosu (głównie kolanem). W przeciwnym wypadku sędzia ringowy jest obowiązany rozerwać klincz i upomnieć zawodnika.

Nie jest zabronione przechwytywanie nogi kopiącego rywala ani ściąganie jego głowy na kolano. Jednak po dokonaniu tego, można zadać tylko jeden cios, po czym należy uwolnić nogę lub głowę.

Faule

Zabronione są m.in.:

  • ciosy głową
  • ciosy łokciem
  • ciosy w krocze
  • rzuty i dźwignie
  • duszenia i ciosy w gardło
  • gryzienie
  • uderzanie przeciwnika znajdującego się na ziemi
  • uderzanie przeciwnika odwróconego plecami
  • trzymanie się lin
  • uporczywe bierne klinczowanie

Sędziowie

Zespół sędziowski stanowi sędzia ringowy oraz trzech sędziów punktowych. Aby wyłonić tryumfatora, co najmniej dwóch sędziów punktowych musi wskazać zwycięzcę (np. jeśli zrobił to tylko jeden z nich, a dwaj pozostali przyznali remis, w zależności od rodzaju walki ogłasza się rundę dodatkową lub remis). Walka jest oceniona na podstawie poniższych kryteriów wg ustalonej kolejności:

  • liczba nokdaunów
  • stopień obrażeń zadanych rywalowi
  • liczba celnych ciosów
  • agresja (aktywność w ofensywie)